Van ver gekomen. Gekomen om verder
te gaan
Doel van dit boek
Zodat de volgende generatie kan leven
Misschien ben je bekend met de de Moluks-Nederlandse geschiedenis. Want het is niet los van elkaar te zien, we zijn met elkaar verbonden. Net zo erg als dat ik met beide culturen verbonden ben als dubbelbloed.
Maar, waarom moet dit verhaal nu verteld worden? Dit boek is belangrijk omdat het een licht werpt op de impact van het generationele trauma binnen de Molukse gemeenschap in Nederland, terwijl het ook juist onze veerkracht laat zien.
Het boek is nu belangrijk en relevant omdat in 2026 het 75 jaar geleden is dat de Molukkers, de KNIL-militairen, naar Nederland zijn gehaald en voet aan wal zette op de Lloydkade in Rotterdam.
Nu de eerste generatie er bijna niet meer is, staan de volgende generaties op om de cultuur van onze diaspora gemeenschap in leven te houden.
De derde en vierde generatie stellen steeds meer vragen en startten initiatieven om het trauma - waar eerst niet over gesproken mocht worden – te verwerken en om te zetten in kracht.
Als 4e generatie Molukker in Nederland, geboren uit een Molukse moeder en Nederlandse vader, viel mijn identiteit tussen wal en schip. Het korte lontje, pittige karakter en grote ambitie zag ik als iets wat 'gewoon' bij mij hoorde. Deels is dat waar. Het andere deel komt voort uit generationeel trauma. Uit een overlevingsstand in een veilige omgeving.
Ieder mens kent generationeel trauma. In de Molukse diaspora in Nederland is het na 75 jaar nog steeds voelbaar. Maar de nieuwe generaties staan op! Zij doorbreken trauma's en durven zichzelf en hun familie aan te kijken. Zij zijn de Molukse Lente die zich richt op de toekomst.
Door gesprekken met 10 inspirerende kartrekkers uit de 3e en 4e generatie laat ik in het boek zien dat wij meer zijn dan treinkapers en Satudarah.
Over de auteur
Eva Metselaar
Eva Metselaar (2002) heeft dubbelbloed. Met een Molukse moeder en Nederlandse vader is haar debuut een samenraapsel van haar eigen zoektocht naar haar roots. Met haar journalistieke achtergrond durft ze vragen te stellen die lang een taboe zijn geweest.
Samenvatting boek
De boodschap aan de gemeenschap is helder: wij verdienen te leven.
Generationeel trauma klinkt enorm negatief, niemand wil een trauma oplopen, laat staan bij zich dragen - al helemaal niet als het niet van jou is. Toch is het niet alleen negatief. Generationeel trauma betekent dat er mensen zijn geweest die jou voor zijn gegaan. Die bepaalde heftige gebeurtenissen hebben overleefd en zich daardoor hebben aangepast om zo goed mogelijk te overleven.
Onze (groot)ouders leefden noodgedwongen in overlevingsstand. Er was geen ruimte voor hun emoties. Wat diep werd weggestopt, hoefde niet gevoeld te worden. Maar wat je niet aankijkt, geef je onbewust door. Net zo lang totdat iemand in de familielijn besluit: tot hier en niet verder. Dat is wat we generationeel trauma noemen: trauma dat zich over meerdere generaties heen herhaalt. Wij zijn als individu verbonden met een collectief veld van pijn, verlies, loyaliteit, rouw én het verlangen om los te breken. Ons lichaam draagt dat allemaal. Ons zenuwstelsel leeft nog steeds alsof het moet overleven, in strijdmodus.
Het doorbreken van generationeel trauma vraagt om moed, om eerlijk zijn naar jezelf én naar je omgeving. Het begint met praten, juist over de dingen die jarenlang verzwegen zijn. Want kinderen voelen alles, ook als er niets wordt gezegd.
Coverdesign
Molukse Lente
De cover van dit boek werd ontworpen door Joao Loupatty. Hij gebruikte een illustratie van Edyson Malaihollo. Joao Loupatty is een Moluks-Nederlandse multidisciplinair kunstenaar uit Nederland, die onder de naam MATAGLAP een hybride praktijk ontwikkelt waarin analoge en digitale technieken samenkomen. Edyson Malaihollo is een Molukse kunstenaar uit Ambon die als grote droom heeft om te werken en te studeren in het buitenland en de naam van Maluku op het wereldtoneel te brengen door middel van zijn beeldende kunst. De illustratie toont een menselijke hand die kruidnagels omhoog heft naar het licht. Een symbool van de nieuwe generatie die de verantwoordelijkheid draagt om het erfgoed van hun voorouders te behouden. Kruidnagels zijn een symbool van de identiteit van
Maluku, een getuigenis van de lange geschiedenis van strijd en de culturele rijkdom van de specerijeilanden. Ondertussen creëert de combinatie van paars, roze en groen een spirituele maar moderne sfeer, die laat zien hoe de tradities en geschiedenis van Maluku blijven voortleven en zich transformeren in de geest van de huidige generatie. Ook het lettertype van de titel heeft een verhaal. De letterwereld wordt namelijk gedomineerd door oude witte mannen, dus ging Joao op zoek naar een lettertype gemaakt door een vrouw. Die vond hij: Novia Jonatan, een jonge vrouw uit Jakarta, ontwikkelde het font genaamd ‘Beams’ van Tan Type Foundy, dat is gebruikt voor de titel van ‘Molukse
Lente’.
Spoken Word
Generatie, op generatie, op generatie...